Ronahî bi lezeke pir mezin diçe — nêzî 300.000 kîlometre di çirkeyekê de — ku ev leza herî bilind a di gerdûnê de ye. Lê ji ber ku Roj nêzî 150 mîlyon kîlometre ji Erdê dûr e, ronahiya wê dîsa jî nêzî 8 deqe û 20 çirke digire heta bigihîje me. Ev rastiyeke balkêş derdixe holê: dema em li Rojê dinêrin an tîna wê hîs dikin, em bi rastî Roja ya berî 8 deqan dibînin, ne Roja "niha". Ger Roj ji nişkê ve vemira, em ê heta 8 deqan tiştekî fam nekira. Ev prensîba ku "dûrahî di fezayê de tê wateya lê nêrîna paşerojê" ji bo stêrkên dûrtir hê zêdetir e — em stêrkên wisa dibînin ku ronahiya wan bi mîlyonan sal berê ket rê.
