Roj enerjiya xwe wek tîrêjên elektromagnetîk ber bi hemû aliyan ve, ne tenê ber bi Erdê ve, belav dike — wek çirûskeke ronahiyê ku li her derê belav dibe. Ji ber vê yekê, her ku meriv ji Rojê dûrtir dibe, heman enerjî li ser rûyeke mezintir belav dibe û ji ber vê yekê li her herêmê kêmtir dikeve. Ev prensîb bi "yasaya kêmbûna bi çargoşeyê" (inverse square law) tê zanîn: ger dûrahî ducar bibe, enerjiya ku digihîje çar caran kêm dibe. Ji ber vê yekê gerstêrkên nêzî Rojê (wek Merkur) enerjiyeke pir zêde digirin û germ in, dema gerstêrkên dûr (wek Neptun) enerjiyeke pir kêm digirin û pir sar in. Ev diyar dike çima germahiya gerstêrkan bi dûrahiya wan ji Rojê ve girêdayî ye, û çima herêma ku jiyan tê de mumkin e (herêma jiyanê) di dûrahiyeke diyar de ye.
