Gelek mîsyonên navdar ên fezayî alîkariya gravîteyê bikar anîne da ku bigihîjin gerstêrkên dûr. Hin keştiyên fezayî bi rêza xwe ji çend gerstêrkan derbas bûne, û li her gerstêrkê alîkariya gravîteyê bikar anîne da ku lezê zêde bikin û ber bi armanca din ve biçin; bi vî awayî, yek mîsyon dikare gelek cîhanan bibîne. Van keştiyan bi vê teknîkê gihîştin gerstêrkên herî dûr ên Pergala Rojê, wek Uranûs û Neptûn, û heta derketin ji Pergala Rojê. Bêî alîkariya gravîteyê, ev keşfên dûr dê ne mumkin bûna. Ji ber vê yekê, ev teknîk yek ji sedemên sereke ye ku me karî Pergala Rojê ya derve keşf bike. Loma ew di dîroka keşfa fezayê de rolek mezin lîstiye.
